Сипаттама
Неліктен біз кейде өзімізді бақытсыз ететін нәрсені таңдаймыз? Неліктен біз көңілімізді қалдыратын адамдарға сене береміз және неге біз басқалардың үмітін ақтауға тырысамыз?
Екі әйел бір - біріне жақын-мүлдем басқа, бірақ бір-біріне өте ұқсас: әрқайсысы жалғыздықты, қажетсіз болудан қорқуды және ақыры мағыналы сезінуге деген ұмтылысты жеңуге тырысады.
Күлкілі әңгімелердің, күлкілі жағдайлардың және көрінетін қарапайымдылықтың артында әдетте жасыратын нәрсе біртіндеп көрінеді: біреудің пікіріне тәуелділік, өзін-өзі алдау әдеті, махаббатты кез-келген жағдайда алуға деген ұмтылыс және өзің қалаған нәрсені мойындаудан қорқу.
Мүмкін, "ақымақ" сөзі ақыл-ойдың жетіспеушілігі туралы емес шығар?
Мүмкін кейде "ақымақ" болу тым көп сену, тым көп сезіну және тым ұзақ үміттену дегенді білдіруі мүмкін бе?